Rijkdombewustzijn deel 1

 Loslaten wat niet meer werkt

Wat zou het heerlijk zijn als we elkaar in Nederland vanuit een positieve en proactieve benadering tegemoet treden. Wellicht was het ooit functioneel om met het opsteken van een wijzende vinger veranderingen af te dwingen. Een logische stap in onze ontwikkeling van een industriële samenleving naar een kennismaatschappij. De gerichtheid op de tekortkomingen van anderen lijkt inmiddels een gewoontepatroon, waarin we steeds meer vastlopen.

 Commissies van deskundigen worden benoemd en rapporten samengesteld om knelpunten op allerlei terrein te achterhalen en aan te geven wie schuldig zijn aan de ontstane problemen. Een politiek strategisch duikspel, waarmee veel tijd en geld is gemoeid. Veelal levert dit  niet het gewenste resultaat op. Oplossingen worden gezocht in regelgeving en aanscherping van procedures. De schijn van maakbaarheid van de samenleving wordt hiermee in stand gehouden. Een superieure manier van denken, welke tegelijkertijd zijn tegenpool kent in het inferieure denken. Slachtofferschap en de verwachting dat anderen onze problemen moeten oplossen, is eveneens een ingesleten cultuurpatroon. De roep om meer eigen verantwoordelijkheid is een stap in de goede richting, maar komt onvoldoende tot haar recht in een context, waarin sprake is van een kloof tussen kennis en markt, tussen weten en doen. Het oude paradigma, geen invloed kunnen uitoefenen op onze kwaliteit van leven en werken, met gedragspatronen gericht op tekortkomingen, werkt niet meer. Het past niet langer bij de huidige kennismaatschappij, waarin het erop aankomt om de enorme rijkdom aan kennis en het potentieel aan talenten te benutten voor innovatie. Een paradigmaverschuiving, met nieuwe gewoontes en communicatiepatronen, passend bij rijkdombewustzijn, is in voorbereiding.

Tags: Rijkdombewustzijn, Paradigmaverschuiving, Overlevingsgedrag, Kennismaatschappij, Gedragsverandering