Betekenis geven

Coach dilemma's
'Wat zeg ik als hij geen jonge coach van begin dertig wil?'. De anders zo rustige en zelfverzekerde Natascha kijkt me vragend aan. Haar wangen en lippen trillen licht.
Op haar schoot ligt een veelkleurig mapje met een compleet uitgewerkte voorbereiding hoe zij dit eerste coachgesprek wil gaan voeren. 'Mijn coachee is al achter in de vijftig. Hij kan mijn vader zijn'. Als leercoach voel ik een lichte reflex in mezelf opborrelen; een overgebleven vonkje van zo'n irritante, ingenestelde helperspeptalk dat tegen haar zegt: 'Kop op meid, maak je niet druk, je weet toch wat je in je mars hebt'.

Ik laat mijn reflex voor wat het is en nodig Natascha uit verder te vertellen over haar gevoelens en gedachten. Ze blijkt over een rijke fantasie te beschikken. Haar toekomstige coachee heeft geen zin in coaching. De afdeling, waaraan hij elf jaar leiding heeft gegeven, is opgeheven. Hij voelt zich aan de kant gezet, is dwars, boos en gefrustreerd.
Ik herken een typisch staaltje van:
'Ik zie wat ik geloof dat ik zie en ik geloof dat ik het zie, omdat ik wil dat ik dat zie' .
Natascha's lippen krullen omhoog, als zij dit zinnetje hoort.  In mezelf bespeur ik een lichte opluchting. Deze kleine opleving in haar mimiek is voor mij een bevestiging, dat ze over het nodige relativerend vermogen beschikt om de nieuwe uitdaging aan te gaan.

'Na vijf minuten ben ik vast al uitgepraat', vervolgt Natascha. Ondertussen frummelt ze aan de knopen van haar vest. Ben je zo weinig geïnteresseerd in deze 'gefrustreerde vader', vraagt de plaaggeest in mij. Een gulle lach volgt. Natascha's lijf ontspant zich.

Ter ondersteuning geef ik haar de tekst, welke ik standaard in mijn agenda heb staan.
'Luisteren betekent dat je je kunt verplaatsen in de ander. Daarvoor moet je jezelf leegmaken. Dat kan niet als je vol bent van jezelf'. (bron onbekend)
 

 

 

 

Tags: stress, Luisteren, Coaching, Begeleidingskunde